Όσο αγαπάς να χαμογελάς.Γιατί οταν θα χάσεις την αγάπη,ΑΝ την χάσεις θα θες να πάψεις να χαμογελάς.Περίεργοι που είμαστε εμεις οι άνθρωποι.Να εκτιμάμε μόνο οταν χάσουμε κάτι.Όταν μας λείψει.Όταν νοίωσουμε πως κάτι λείπει απο την ζωή μας.Κάτι σπουδαίο.Έτσι και εγω νοιώθω άδειος όταν δεν επιστρέψω στην γνώριμη ζεστή γωνιά μου,την γωνιά αυτου του μπλοκ και δεν μιλήσω.Οι έννοιες μας κρατούν μακριά και δεν πρέπει.Είμαστε άνθρωποι για εκείνα που έχουμε στο μυαλό και την καρδιά μας και όχι επειδή γεννηθήκαμε άνθρωποι.Άνθρωπος μαθαίνεις να είσαι,δεν γεννιέσαι ούτε εκπαιδεύεσαι.

Έτσι θέλω να ξεκινήσω και να κλείσω ,με μια φράση.Το χαμόγελο μας,να είναι ο φάρος που τραβάει τους ανθρώπους γύρω μας.Έτσι όπως το φως του φάρου περνάει μέσα απο τα σύννεφα και την ομίχλη,έτσι και το χαμόγελο μας να ξεχωρίζει μέσα και πέρα απο προβλήματα,δύσκολες καταστάσεις και αμφίβολες εκβάσεις.