Στον βορρά, εκεί που γεννήθηκα, όλες οι εποχές είναι σκληρές. Τα καλοκαίρια και η άνοιξη μικρά και αδύναμα ενώ οι χειμώνες σκληροί και παρατεταμένοι. Στην αρχή τους,οι περισσότεροι θέλουν να φύγουν για νότια, εκεί που η ζωή είναι λίγο ευκολότερη και τα παιδιά μπορούν να τρέξουν ασφαλή, ενώ τα ζώα βρίσκουν τροφή και καταφύγιο.Τα σπαρτά μεγαλώνουν και γεμίζουν το πιάτο της οικογένειας.
Εγώ όμως παραμένω. Τους χειμώνες οι νυχτερινοί ουρανοί του βορρά είναι τόσο καθαροί που μπορείς να δεις όλα τα άστρα του ουρανού, τα νεφελώματα και τους μακρινούς γαλαξίες. Εκεί, στα μακρινά σημεία του κόσμου βρίσκονται και οι κατοικίες των θεών του βορρά, των θεών μου, και ξέρω ότι με βλέπουν και ότι τους ακούω. Με βλέπουν καθώς προσπαθώ να βρω τροφή από την σκληρή παγωμένη γη και να ζεστάνω το νερό από τα κρυστάλλινα ποτάμια.Ακουνε τους πνικτους ήχους του τσεκουριου μου καθώς τα ξύλα πέφτουν από το κορμί της φλαμουριας για να ζεστάνουν το σπιτικό μου.
Συνέχεια







