Μας έκλεψαν τις άγκυρες της ζωής μας.

2544F27400000578-2936365-US_artist_Michael_Benson_says_the_Whirlpool_Galaxy_inspired_van_-a-61_1422881626912Πραγματικά άσχημο πράγμα ο χρόνος.Σκληρός, άκαμπτος,ασταμάτητος.Φεύγει και δεν μας αφήνει τίποτα άλλο εκτός από τις αναμνήσεις μας, άλλοτε ευχάριστες άλλοτε δυσάρεστες, γλυκόπικρες, αγαπημένες, πολύτιμες. Όμως όλοι έχουμε σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Όταν τις αναλογιζόμαστε νοιώθουμε πως τότε ο χρόνος περνούσε πολύ πιο αργά και η μέρα κρατούσε περισσότερο. Καταλαβαίναμε τις εποχές του χρόνου, το χειμώνα, την άνοιξη και το καλοκαίρι. Τις αργίες και τις διακοπές. Τα βράδια που ο πατέρας μας έλεγε ιστορίες και η μητέρα μας μαγείρευε στην κουζίνα. Από ένα σημείο όμως και μετά ο χρόνος επιτάχυνε, κυλούσε πιο γρήγορα και εμείς βρισκόμαστε σε ένα σημείο της ζωής μας χωρίς καν να καταλάβουμε τον χρόνο που πέρασε μέχρι τώρα. Δεν είναι άπλα ότι τα παιδικά χρόνια είναι τα πιο ξέγνοιαστα χρόνια του ανθρώπου. Δεν είναι ότι σαν παιδιά αντιλαμβανόμασταν τον χρόνο διαφορετικά με την ανυπομονησία να μεγαλώσουμε. Είναι που μας έκλεψαν τις άγκυρες του νου μας.

Το μυαλό μας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη μηχανή. Σπουδαία. Εκπληκτική. Στην διάρκεια της ζωής μας προσπαθούμε να χωνέψουμε και να μάθουμε να ζούμε με μια πολύ ασαφή και αόρατη διάσταση του σύμπαντος. Τον χρόνο. Στην προσπάθεια του αυτή λοιπόν το ανθρώπινο μυαλό προσπαθεί να διαχωρίσει τον χρόνο σε ζώνες, σε περιόδους ανάμεσα σε πολύ συγκεκριμένα σημεία αναφοράς. Συνέχεια

Advertisements

Αιώνιο καλοκαίρι,ρε!

download

REGINA CHRISTIE (Eternal Summer)

Τι και αν το καλοκαιράκι τελειώνει.Εμείς ας έχουμε άνοιξη στη καρδιά.Και ελπίδα ,πολύ ελπίδα.Και το φεγγάρι του Αυγούστου που το βλέπουμε όλοι εμείς οι ερωτευμένοι.Να το βλέπουμε συνέχεια ,όλο τον χρόνο.Αγκαλιά να κοιτάμε τον ουρανό που πάνω είναι καρφωμένα με ασημενιες πινεζες τα όνειρα μας.Και όπως περιμένουμε να περάσουν γρήγορα οι καλοκαιρινές μπόρες έτσι να περιμένουμε να φύγουν γρήγορα οι στεναχώριες και τα προβλήματα μας.Η ασφάλεια που μας γεμίζει το πατρικό μας σπίτι στο χωριό…Τέτοια ασφάλεια να νοιώθουμε πάντα.Τα πάρτι οι φίλοι οι μουσικές η ανεμελιά.Δεν υπάρχει λόγος να λείψουν ποτέ από την ζωή μας.Για αυτό σας λέω.Ας είναι η ζωή σας ένα αιώνιο καλοκαίρι.Και κανένα χειμώνα δεν θα φοβηθείτε ποτέ.

Κι όσες φορές και αν σβήσω το φεγγάρι

Eclissi lunaΕκείνο δεν σβήνει.Διάβαζα πριν λίγο ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε εν μέρη εξωγήινοι.Το υλικό μας ήρθε από μακριά.Νομίζω ότι το πιστεύω.Γιατί εδώ μεγαλώνουμε και χανόμαστε.Το κλίμα σιγά σιγά μας φθείρει μας δηλητηριάζει.Στο τέλος δεν μένουν και πολλά πέρα από τη αγωνιώδη προσπάθεια μας να κερδίσουμε υστεροφημία, να ζήσουμε όσο το δυνατόν πιο πολλά και πιο έντονα.Έτσι αναζητάμε την επιτυχία, τα λεφτά την ηδονή και πιστεύοντας ότι αξίζουμε για την τέλεια αγάπη την γυρεύουμε.

Θεωρούμε ότι η ζωή μας χρωστάει και τρέχουμε χωρίς να προσέχουμε καν που πατάμε.Ονειροβατουμε,πατάμε πάνω σε άλλους ανθρώπους και καταστρέφουμε ότι βρεθεί στον δρόμο μας.Φυσικά στο τέλος ανακαλύπτουμε ότι εκείνα που πατήσαμε,αγνοησαμε και δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία,εκείνα ήταν τα πιο σημαντικά.Αλλά ο χρόνος τελειώνει και πιστεύουμε ότι θα διατηρήσουμε το πνεύμα μας εκεί που θα παμε.Το πνεύμα όμως έχει φύγει από μέσα μας καπου στη πορεία των λανθασμένων επιλογών μας.Καταλήγουμε μόνο με το σώμα που κάποια στιγμή πεθαίνει.Δεν καταλαβαίνουμε ότι μετάνοια και συγχώρεση στο σύμπαν δεν υπάρχει.Υπάρχει όμως διόρθωση.Να αναιρεσω τη κακή επιλογή με μια άλλη καλή.Να κάνω το σωστό και να μην περιμένω να απαλλαγώ από τις ευθύνες με το να αναζητήσω συγχώρεση έξω και πέρα από εμένα.Ο τόπος που καταγόμασταν είναι μακριά.Η δικαιοσύνη του δεν μπορεί πλέον να μας φτάσει.Δεν μπορούμε να λειτουργούμε με κανόνες του τότε.Είμαστε μετανάστες σε μια ξένη γη και είμαστε υποχρεωμένοι να φερόμαστε σωστά.

Ένα φιλί για καληνύχτα

kiss-rabi-khanΑς μην πιάσουμε βεβαια και κοριους.Είναι περίεργα τα πράγματα όταν δεν σταματάς λίγο για να ακούσεις την εσωτερική φωνή σου.Γιατι δεν είναι και καμμία εκκωφαντική φωνή.Πρέπει να κάνεις και λίγο ησυχία για να την ακούσεις.Και πρέπει να το κάνεις που και που.Από όλες τις φωνές που ακούς μέσω φίλων και γνωστών,η μόνη που θέλει πραγματικά το καλό σου είναι η εσωτερική σου φωνή.Και σήμερα το μόνο που δεν είναι εύκολο είναι να ακούς ακριβώς αυτή την φωνή.

Δεν με νοιάζει που είσαι,εγώ για παράδειγμα θα μπορούσα να είμαι πάνω σε ένα αστέρι,χιλιάδες έτη μακριά σου.Η αγάπη μου μπορεί να μην μπορούσε να φωνάξει τόσο δυνατά ώστε να την ακούσεις,να είναι πρακτικά αδύνατο να σε αγκαλιάσει.Όμως δεν παύει να υπάρχει και γνωρίζοντας οτι τόσο ο χρόνος όσο και η απόσταση είναι κάτι σχετικό θα μπορούσα κάλλιστα να ήμουν η μόνη πραγματική αγάπη που έχεις.Σε αυτό το μέρος το σχετικά έρημο και σχεδόν άγονο υπάρχει ένας και μοναδικός λόφος δίπλα από το απλό σπίτι μου όπου εκεί μου αρέσει να βάζω την κεραία της τηλεόρασης μου(έχει καλό σήμα).Τις βραδιές λοιπόν, γιατί έχω και εγώ ήλιο αν και τελευταία τον βλέπω να μεγαλώνει επικίνδυνα και τα απογεύματα καίει περισσότερο από ότι παλιότερα, που κάποια νέφη γαλαξιών δεν καλύπτουν το κομμάτι του ουρανού που βρίσκεσαι,σε ακούω να βαρυγκομας και να παραπονιέσαι.
Συνέχεια

Ο μύθος της Λάμιας

19665203_1021132861322576_4506037582767044794_nΗ Λάμια ήταν μια όμορφη κοπέλα από τη Λιβύη. Δυστυχώς ο Δίας την επιθύμησε και ενώθηκε μαζί της. Κάθε φορά που έφερνε στον κόσμο ένα παιδί, η Ήρα η γυναίκα του Δία φρόντιζε να το εξολοθρεύει. Έτσι η Λάμια απελπίστηκε και πήγε και κρύφτηκε σε μια έρημη σπηλιά… η απόγνωσή της μετατράπηκε με τον χρόνο σε άκρατη ζήλεια και πήγαινε στις πιο ευτυχισμένες από αυτή μάνες και καταβρόχθιζε τα παιδιά τους. Η Ήρα όμως την καταράστηκε και να μην έχει ύπνο… ο Δίας «την λυπήθηκε» και της έδωσε την ικανότητα να μπορεί να βγάζει τα μάτια της και να ξεκουράζεται όποτε ήθελε. Πολλές φορές μεθυσμένη η Λάμια ακουμπούσε τα μάτια της σε ένα δοχείο στο πλάι και κοιμόταν.Τότε δεν είχαν κάτι να φοβηθούν οι πιο ευτυχισμένες μάνες… άλλοτε όμως περιπλανιόταν άυπνη μερόνυχτα και κυνηγούσε τα παιδιά. Συνέχεια

Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην.Το ζην όμως τι είναι;

d4b615f55d623a7cc8e26f23c03a453aΘέλω να σας εξηγήσω τι είναι το αίμα.Όχι την χημική του σύσταση,αλλά την σημασία του.Αίμα είναι,οικογένεια,είναι δεσμοί.Φιλία, αγάπη,ίσως και μίσος.Είναι ζωή και πάνω από όλα είναι εκείνο που δεν σταματά να κυλάει μέσα μας.Είναι ένα ποτάμι μέσα στο οποίο υπάρχει ψυχή, υπάρχει πνεύμα υπάρχει ορμή.Όσο κυλάει υπάρχει ελπίδα.Ακριβώς.Για να έχει κάποιος ελπίδα, μόνο αυτό χρειάζεται.Αίμα να κυλάει μέσα του.Τι άλλο υπάρχει για να μας επιτρέψει να συνεχίσουμε;Να ονειρευτούμε;Να παλέψουμε σαν λιοντάρια για αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι αξίζει;Κάθε μέρα βλέπουμε τόσο πολύ αίμα.Μα αντί να μας υπενθυμίζει την θνητότητα μας και τους φόβους μας ,δεν είναι πιο σωστό να μας θυμίζει ότι παντού,μα παντού υπάρχει ζωή;Στην γη και στον ουρανό, στο χώμα και την θάλασσα,μέσα στην ίδια την καρδιά μας.Το αίμα μας είναι τόσο κόκκινο, τόσο λαμπερό τόσο ζεστό. Συνέχεια

Γιατί αρρωσταίνουν οι άνθρωποι; Πως μπορούμε να θεραπευτούμε; (Μέρος 2ο)

Του καθηγητή μου,
Σαλτού Γεράσιμου
Ψυχολόγου
Συνεχίζοντας την αναφορά μας στα αποτελέσματα της έρευνας του Ρίκε Γκέερτ Χάμερ και του Κλωντ Σαμπά, θα πάρουμε απαντήσεις, εν πρώτοις σε ένα καίριο ερώτημα που αφορά όλους τους ανθρώπους: «Γιατί πεθαίνουμε από τις ασθένειές μας;»
Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, μας λένε οι ερευνητές, πρέπει να καταλάβουμε, με ποιο τρόπο επεξεργάζεται ο εγκέφαλός μας τις πληροφορίες που φτάνουν σ’ αυτόν. 
 
Ένα από τα χαρακτηριστικά του εγκεφάλου είναι ότι δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε μια πραγματική και μια φανταστική, εικονική ή συμβολική πληροφορία (εμπειρία).
 Για να γίνει πιο κατανοητό, ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα:

– Εάν ξαφνικά βρεθείτε όρθιος στο χείλος της χωρίς παραπέτο στέγης ενός 20όροφου κτιρίου, ο εγκέφαλός σας θα ερμηνεύσει αυτήν την κατάσταση ως πραγματικό κίνδυνο. Αυτόματα, θα ενεργοποιήσει μια σειρά φυσιολογικών αντιδράσεων και ανακλαστικών συμπεριφοράς (αύξηση της αδρεναλίνης, επιτάχυνση του καρδιακού παλμού, άγχος, ίλιγγος, κ.λπ.). Εδώ, έχει επεξεργαστεί μια πραγματική εμπειρία.

Συνέχεια

Το σύνδρομο του Ιππότη

28419cc9ca807548317c09e8a16394d3Περασμένες μέρες δόξας που δεν υπάρχουν πια.Κάποτε εμείς κυβερνούσαμε τον κόσμο,σφυρηλατούσαμε τους δεσμούς που τον κρατούσαν όρθιο.Μας σέβονταν και μας φοβούνταν.Τα μέρη που χύναμε το αίμα μας ήταν μέρη ιερά, ιστορίες θάρρους και αυταπάρνησης ήταν το κληροδότημα μας,η παρακαταθήκη μας στα παιδιά του κόσμου που μεγάλωναν.Η τιμή ,η δικαιοσύνη,η προστασία του αδύνατου απέναντι στην αδικία που γεννούσε η δύναμη ήταν οι σελίδες του ιερού μας βιβλίου, εκείνου που μιλούσε για ανθρωπιά, για εμπιστοσύνη, για καλοσύνη και ελπίδα.Μας χτυπούσαν αλλά δεν λυγίζαμε,μας σκότωναν αλλά δεν φοβόμασταν,μας κυνηγούσαν αλλά είμασταν εκεί που έπρεπε,πάντα στο πλευρό εκείνου που χρειαζόταν το ατσάλι μας και την φωτιά της καρδιάς μας.

Και έπειτα ήρθαν τα σκοτεινά χρόνια.Τα χρόνια της μηχανής και της προόδου, της παραφροσύνης του ανθρώπινου μυαλού.Υπόταξαν το σίδερο και το ατσάλι,το φως και τον κεραυνό,τον άνεμο και το νερό.

Και τα έστρεψαν εναντίον μας.

Η δύναμη και οι ικανότητες δεν έφταναν πια για έναν πολεμιστή να επιβιώσει και να κάνει αυτό που έπρεπε.Ήταν η ώρα των δειλών όπου με ένα κομμάτι μέταλλο μπορούσαν να διαπεράσουν και την πιο δυνατή καρδιά,να διαλύσουν μυς από ατσάλι καταστρέφοντας τους με σφαίρες και βόμβες.Να ρημάξουν τάγματα μας που οι ιστορίες τους ταξίδευαν από στόμα σε στόμα εδώ και ατέλειωτους αιώνες.Η τιμή και το καθήκον γινόταν ένα με κουβάρια από σπασμένα κόκαλα και κουρελιασμένη σάρκα.Το αίμα μας που κυλούσε μέσα σε περήφανες,γεμάτες από αγάπη και γενναιότητα καρδιές,τώρα πότιζε το κρύο χώμα που σιγά σιγά μας σκέπαζε μέχρι να χαθούμε για πάντα.

Αλλά και τότε δεν το βάλαμε κάτω.Δεν τα παρατήσαμε, δεν υποχωρήσαμε, δεν επιτρέψαμε στον φόβο να λυγίσει τις καρδιές και το μυαλό μας. Συνέχεια

Η περηφάνια του να περπατάς στα δυο πόδια σου.

Όταν είσαι άνθρωπος,όχι το είδος του θηλαστικου ,άνθρωπος με την πνευματική έννοια να το φωνάζεις.Ίσως και να χρειάζεται που και που μπας και παραδειγματισει και κανέναν.Όταν είσαι περήφανος για τον εαυτό σου ή για το παιδί σου δικαιουσε νομίζω να το λες.Όχι και να κάνεις καμμία παρέλαση αλλά να το πεις.Όταν σε πρόδωσε κάποιος ή κάτι παρόλο που δεν θα βγεις να το φωνάξεις θα το εξομολογηθείς σε κάποιον φίλο σου.Όταν είσαι επιστήμονας και κάνεις κάποια ανακάλυψη θα το ανακοινώσεις.

Μπορείς να μου πεις για ποιόν λόγο να βγει κάποιος να ανακοινώσει ότι είναι ομοφυλόφιλος;Όχι, τον λόγο καλύτερα να κάνει παρέλαση για αυτό.Αυτό δεν είναι δημοκρατικό.Ας βγούν και οι ετεροφυλόφιλοι,ας βγουν και οι αυνανιστες να κάνουν παρελάσεις.

Εγώ δεν είδα ανθρώπους να φωνάζουν με περηφάνεια κάτι που πρέπει να βγεις να το φωνάξεις.Είδα ανθρώπους κομπλεξικους,εμφανώς με αίσθηση υποτίμησης και έλλειψη αυτοεκτίμησης να θέλουν να πείσουν τον κόσμο για κάτι που σύμφωνα με τους ίδιους πάντα είναι αυτονόητο και φυσιολογικό όπως ο ήλιος που βγαίνει κάθε μερα από την Ανατολή.Λυπάμαι που είδα και πολιτικούς οι οποίοι σαφώς και αντλούν ψήφους(και μάλιστα φανατικούς) από αυτήν την κοινότητα.

Το έχω ξαναπεί.Άνθρωποι μαύροι,άσπροι ,δεξιοί και κομμουνιστές, όλοι νομίζουν ότι έχουν κάτι μοναδικό που πρέπει να προασπίσουν.Μόνο που πάνω στην γη δεν υπάρχει τίποτα που η φύση η ο Θεός αν θέλετε θεωρεί μοναδικό.Ούτε χρώμα ούτε ιδεολογίες ούτε θρησκείες και σαφώς ούτε θεωρίες.Όπως έλεγε και ένας γνωστός,σημαντικός να γίνεσαι και όχι γραφικός.