Ούτε τα αγρίμια των καιρών,ούτε το κρύο της ζωής.Κοιτάς ψηλά και βλέπεις τον ουρανό,κοιτάς κάτω και βλέπεις την γη.Και γνωρίζεις οτι αναμέσα σε αυτά τα δύο,οτι εμφανιστεί εξαφανίζεται,ότι γεννηθεί θα πεθάνει,τα ονόματα των τρανών και η δύναμη τους θα ξεθωριάσει πιο γρήγορα και απο το χαμόγελο σου.Ανάμεσα στην γόνιμη γη και τα καθαρά άστρα,ζήσε την ιστορία σου πριν ξεθωριάσει και αυτη.Γέλασε,κλάψε,αγάπησε,κάνε λάθη,δώσε στοργή.Και να εισαι πάντα εκει όταν το πλοίο σαλπάρει.Είτε σαν επιβάτης του,είτε σαν εκείνον στο λιμάνι που κοιτάει με στοργή και με την ευχή πως κάποτε θα βρεθείτε πάλι όλοι μαζί ξανά,νέοι,όμορφοι και δυνατοί, γεμάτοι απο ιστορίες που θα κυλίσουν όμορφα,πάνω απο την φωτιά.