Τι ωραία να ξεκινούσαν όλα σαν ενα όμορφο παραμύθι και να τελείωναν πάντα με το «και εμεις καλύτερα».Ίσως κάποτε να συνέβαινε.Σε κάποια άλλη εποχή,ίσως σε ενα παράλληλο σύμπαν ή μόνο στην καρδιά κάποιου.Φυσικά ειναι στο χέρι μας να συμβεί.Τα πάντα ειναι στο χέρι μας.Η μοίρα ειναι ο χαρακτήρας ενος ανθρώπου και αν ο χαρακτήρας δεν φτάνει,τότε εκείνη ειναι πολύ σκληρή.Και τι ζητάει η ζωή απο εμας για να μας φερθεί καλα;Ελπίδα και την απάρνηση ενος τρόπου ζωης που ειναι τόσο ξένος στην ιδια μας την φύση.Τόσο διαφορετικός απο τον τρόπο που ο φυσικός κόσμος μας δίδαξε.Προχωράμε πάντα αργά αφού πρώτα κάνουμε δικό μας το επόμενο βήμα,αφου το νοιώσουμε σκληρό κάτω απο το πέλμα μας, σταθερό και σίγουρο.Μόνο τότε συνεχίζουμε στο επόμενο.Δεν βιαζόμαστε και δεν τρέχουμε.Δεν υπερβάλουμε σε τίποτα όπως και το σώμα μας δεν υπερβάλει στην χημεία του γιατι αν το κάνει,αρρωσταίνουμε.Όπως το μυαλό δεν υπερβάλει στις σκέψεις του γιατί τρελλαίνεται.Χτίζουμε αργά και σταθερά γερά θεμέλια στην υγεία και στην σκέψη μας.

Σας χαιρετώ και απόψε.Το τραγούδι ενα απο τα αγαπημένα μου.Είμαστε ελεύθεροι.Αλήθεια.Στο τέλος κάθε δρόμου,όσο μακρύς και δύσκολος και αν ειναι,μας περιμένουν πάντα αγαπημένα μας πρόσωπα.