Είναι φορές που δεν μπορώ να θυμηθώ την φωνή σου.Θυμώνω με το αδύναμο μυαλό μου.Ουτε τις στιγμές που πέρασα μαζί σου.Ενώ παλιά ήταν γεμάτες χρώμα και ζωντάνια, τώρα ξεθωριάζουν και αυτές.Και είναι κρίμα γιατί λένε ότι οι στιγμές ποτέ δεν σβήνουν.Και όμως σβήνουν,όπως και τα αστέρια του ουρανού που κάποτε είχαν ζωή,σφυρηλάτησαν την αγάπη και έδωσαν νόημα στην ελπίδα,και ας χάθηκε κάποτε μαζί τους και εκείνη.Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να θυμηθώ.Προσπαθώ να φέρω τον χρόνο πίσω, μα μάταια.Το μόνο που ακούω είναι σιωπή.Το μόνο που βλέπω,σκοτάδι.Εσύ πουθενά.Σηκώθηκαν πολλοί τοίχοι πλέον ανάμεσα μας.Πολλοί.Και κάθε ενας από αυτούς,έκλεβε και κάτι από εσένα.Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα όσο και αν κάνω σιωπή,όσο και αν αφουγκράζομαι.

Κανε θόρυβο,φώναξε δυνατά,χτύπησε κάτι,κάτι για να ακούσω.Για να καταλάβω ότι είσαι πίσω από τους τόνους ύλης και απόστασης.Να κατάλαβω ότι είσαι εσύ.Κάνε αυτόν τον σκοπό με την φωνή σου,εκείνο που  μου σιγοτραγουδουσες όταν ήμουν μικρός.Αυτόν που με νανουριζε και με κρατούσε ασφαλή στα ταξίδια μου στο βασίλειο του ύπνου.Αν το ήξερα, δεν θα ξυπνούσα ποτέ.Αν μπορούσα να σε βρω εκεί θα σε έψαχνα για πάντα.Όμως τίποτα δεν θα συμβεί όσο και αν ψάξω.

Δεν ψάχνω σωστά, έτσι μου έλεγες.

Και μάλλον έχεις δίκιο.Και αν χαθώ,και αν απελπιστώ, όσο μάταια να δείχνουν όλα,θα πολεμάω όπως μου δίδαξες.Γιατί κατάλαβα ότι ο πόλεμος είναι η μόνη αλήθεια σε αυτή την ζωή.Ο πόλεμος εναντίον όλων εκείνων που θέλουν να τα παρατήσουμε.Να συμβιβαστούμε.Η ειρήνη δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει ποτέ,ούτε στα όρια του μυαλού ούτε του κόσμου.Είναι μια ψευδαίσθηση,ένα γλυκό παραμύθι,μια φωνή που πάντα αποπροσανατολίζει ,ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια εκείνου που σε θέλει έρμαιο,νωθρό και κοιμισμένο.Η ζωή ξεκίνησε με πόλεμο και θα τελειώσει επίσης έτσι, με μια ηρωική έξοδο με ένα όλα ή τίποτα για να ακολουθήσει σιωπή.Και ο λύκος θα καταπιεί τον ήλιο και το φεγγάρι.Η παγωνιά θα πλησιάσει στην καρδιά μας και οι θεοί μέσα μας θα αφανιστούν απο το ψύχος.Πως να εξηγήσεις όμως σε εναν κόσμο που θέλει απεγνωσμένα ενα καλό τέλος,οτι ακόμα πιο σημαντικό απο αυτό ειναι η περιφρόνηση στον θάνατο στην λογική και στο φόβο;Η ηχώ όμως από εκείνη την έξοδο;Α, αυτή δεν θα σβήσει ποτέ.Αυτή η ηχώ θα παρακινήσει την ζωή να αρχίσει για άλλη μια φορά.