Σήμερα, ξύπνησα με ήλιο στην καρδιά,και παρόλα εκείνα που με τραβάνε πίσω ,αποφάσισα να ζήσω.Ειπα στον εαυτό μου,δεν ειναι και άσχημος καιρός να κάνεις μια όμορφη επανάσταση,απο εκείνες που μας κάνουν περήφανους και μας δίνουν χώρους που δύσκολα βρίσκουμε στην καθημέρινοτητα μας.Είναι η επανάσταση που μας κάνει καλύτερους,έτσι θα πράξω και εγω.Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά για εκείνους που προσπαθούν,όπως κυλάει παράξενα για εκείνους που δεν το κάνουν.Οταν προσπάθεις, ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει.Για αυτο πρέπει να απομακρύνουμε πράγματα που μας καθηλώνουν και μας κάνουν να νιώθουμε πως έχουμε βαλτώσει.Η άγκυρα μας δεν πρέπει να μένει πολύ σε ενα λιμανι.Οτι μένει ακίνητο καταστρέφεται και εγω δεν έχω καμμια όρεξη για κάτι τέτοιο.

Όσες μέρες του χρόνου υπάρχουν μπροστά μας,τόσες να ειναι και οι μικρές επαναστάσεις μας.Θα ζήσουμε,θα γελάσουμε,θα πικραθούμε,θα πονέσουμε αλλα τελικά θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα οτι άξιζε.Γιατι η ζωή,ειναι πολύ μικρή και εύθραστη για να μην αξίζει.Για αυτο λοιπόν κάνω ότι μπορώ για να το καταφέρω.Κάνω τις στιγμές που με πίκραναν θυσιες στους θεούς μου,φωτιά που χάνεται στους δυνατούς άνεμους και μυρίζω τα αποκαηδια.Μένω μέχρι να δω να σβήνουν και να γίνονται κάτι αόρατο που δεν μπορεί πλέον να με βλάψει και στέλνω μηνυμα μαζί τους,καθώς ανεβαίνουν να συναντήσουν τους θεούς.Σήμερα δεν ειναι η μέρα που θα χάσω.Σήμερα δεν ειναι η μέρα που θα δειλιάσω.Σήμερα ειναι η μέρα που θα τιμήσω όλα οσα συνεβησαν και συμβαίνουν στην μικρή ζωή μου και θα πάω παρακάτω.Φωνάξτε το όταν φτάσετε στα χρυσά σαλόνια και στους ψηλούς θρόνους.Κουβαλήστε την φωνή μου ψηλά,πολύ ψηλά και αφήστε την εκει σαν ηχώ που θα επαναλαμβάνεται μέχρι να σβήσει.