a149bc30345d801bf8511c4718bf63a4Μέσα στο μυαλό μου θα είσαι πάντα εσύ.Αιώνες,χρόνια,μέρες,λεπτά και πολλοί χτύποι καρδιάς μακριά.Τα χρόνια σαν μικροί κόκκοι άμμου με πονάνε αγγίζοντας τα μάτια μου.Αλλά εκείνα που βλέπεις δάκρυα δεν ειναι.Είναι σκόνη απο εκείνα τα χρόνια που δεν μπορώ να ξεχάσω,είναι στάχτη απο τα γράμματα που έγραψα για εσένα χωρίς να φτάσουν ποτέ έξω απο την πόρτα σου.Είναι κρύο και παγωνιά απο όλα εκείνα τα βράδια που κοίταγα τον ωκεανό και σε σκεφτόμουν.Είναι ρυτίδες απο τα χρόνια που μας χώρισαν.Και ύστερα συλλογιέμαι, τι μπορεί να μας κάνει ο χρόνος.Μπορεί να μου μάθει να μην σε αγαπώ;Μπορεί να μου σβήσει απο το μυαλό όλα εκείνα;Κάθε φορά που αναρωτιέμαι η απάντηση που δίνω πάντα στο εαυτό μου είναι η ίδια.

Μέσα στο μυαλό μου θα είσαι πάντα εσύ.

Θα γελάσεις όταν σου πω τι έκανα όλα αυτά τα χρόνια.Και θα μου πιάσεις απαλά το μάγουλο και το χαμόγελο σου θα σβήσει όλα εκείνα τα παράπονα που αιώνες,χρόνια,μέρες,λεπτά και πολλοί χτύποι της καρδιάς μου γράφω στις σελίδες μου για εσένα.Είναι το λακακι που σχηματίζεται στις άκρες των χειλίων σου που πάντα η καρδιά μου φτερουγίζει απο χαρά όταν το βλέπω.Το βλέπω μπροστά μου και τα φαντάσματα μιας όμορφης,παλιότερης ζωής τρεμοφεγγουν και φωτίζουν το σκοτάδι μου,εκείνο το σκοτάδι της ψυχής που παντα κατάφερνες να το διώχνεις μακριά.Ο χρόνος ή η αγάπη είναι πιο δυνατά όταν την αυλή της ζωής μας στοιχειώνουν συναισθήματα και σκέψεις που λυγίζουν και το πιο δυνατό δέντρο απειλώντας να ξεριζώσουν τις βαθιές ρίζες του που τις χτίζαμε στη ολάκερη μίζερη ζωή μας;Μήτε άνεμοι ούτε βροχές θα ξεπλύνουν τα σημάδια που αφήσαμε σε εκείνη την πέτρα.Έτσι ξέρω κάτι πιο δυνατό απο όλα.Το σημάδι που αφήσαμε.Στον χρόνο.Στην ζωή μας.Στην καρδιά μας.Στον κόσμο.

Το σημάδι μας.