ws_Magic_pond_1440x900Άσπρο.Σαν το χρώμα του ουρανού.Πότε το χρώμα του ουρανού είναι άσπρο;Ποτέ,όπως η ζωή της Οφηλιας.Παιδί χωρισμένων γονιών,πίστεψε ότι γνώρισε την ευτυχία όταν συνάντησε τον πατέρα των δύο παιδιών της επτά χρόνια πριν.Δύο χειμώνες πριν όμως ,έχασε τον λατρεμένο σύζυγο της από μια μάχη,και πριν από επτά λεπτά έχασε και το δεύτερο αγόρι της από την αρρώστια που είχε αποδεκατισει ανθρώπους και ζωα τα τελευταία χρόνια στη Ευρώπη.Τον μαύρο θάνατο.Είχαν όλα τελειώσει για εκείνη ακόμα και στην μικρή ηλικία της.Ήταν 28 αλλά είχε δει τα πάντα στη ζωη της,φτώχεια και δυστυχία,ένα παιχνιδιάρικο φως ευτυχίας πίσω από μια βαριά κουρτίνα μίζερης ζωής από αγάπη,οικογένεια και απώλειες.Και τώρα,μόλις τώρα, ο θάνατος την περίμενε στην μικρή λίμνη λίγο έξω από τα όρια του χωριού της.Δεν ήθελε να τον κάνει να την περιμένει.Όλα θα τελείωναν σύντομα,πολύ σύντομα.

Τα χτυπήματα από τα σπαθιά τον είχαν εξασθενήσει.Τον καταδίωκαν για σχεδόν όλη τη μέρα και είχε χάσει πλέον ακόμα και τον προσανατολισμό του.Απλά έτρεχε για να ξεφύγει σαν ένα πληγωμένο αγρίμι.Τον στρίμωξαν για άλλη μια φορά σε ένα γέρικο πλάτανο και η ζωή του τρεμοπαιξε στην ταραχώδη σκηνή της ιστορίας του που ήταν γεμάτη με αίμα και θάνατο.Το ατσάλι έπεσε με δύναμη πάνω στο κράνος του και γλίστρησε στον αριστερό του ώμο ξύνοντας δέρμα και σάρκα.Δεν μπήκε βαθιά αφου την τελευταία στιγμή τραβήχτηκε πίσω ενώ με μια απότομη κίνηση μπροστά κάρφωσε τον αντίπαλο του ψηλά στον λαιμό.Αίμα τινάχτηκε από το σημείο και τον ραντισε κρύβοντας του το οπτικό πεδίο προσωρινά.Παραπατησε.Και βρέθηκε να πέφτει.Προσγειώθηκε σκληρά με την πλάτη τρία περίπου μέτρα πιο κάτω.Σηκώθηκε και αντίκρισε μια λίμνη με ένα γεμάτο φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα ταραγμένα νερά της.Και μπροστά σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό,κάποιοι άντρες ήταν στα ρηχά νερά της λίμνης.Και στην μέση μια γυναικεία μορφή που πάλευε.Να ξεφύγει.

Χωρίς τις μοίρες ,εκείνες τις επιδέξιες υφάντρες, ζωή δεν υπήρχε.Χωρίς όμως και την εύνοια τους,η ζωή ήταν μια κόλαση, σταθμό τον σταθμό σε μια χειρότερη στάση από την προηγούμενη.Όσο αγωνίζεσαι ενάντια στο ρεύμα που εκείνες ορίζουν τόσο χειρότερα υποφέρεις.Η ώρα του χάους.Στους Σουμέριους υπήρχε μια παράδοση.Υπήρχε μια συγκεκριμένη ώρα του έτους όπου τα άσχημα γεγονότα επέλεγαν να συμβούν.Πάντα,με ακρίβεια και με διάρκεια μιας ακριβώς ώρας.Πίστευαν ότι ήταν η τιμωρία των θεών τους για την προδοσία τους στον Μαρδουκ και τον βασανισμό του που για κάποιους κρατούσε για μια ακριβώς ώρα κάθε τρίτη εμφάνιση της γεμάτης σελήνης.Θεωρώντας ότι οι άνθρωποι δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα σε σοφία από τους θεούς,ο Μαρδούκ εγκατέλειψε την θεική ιδιότητα του για έναν χρόνο αποφασισμένος να ζήσει μαζί τους και να τους διδάξει τα μυστικά του σύμπαντος.Εκείνοι όμως καταδικασμένοι να τρομάζουν με ότι δεν μπορεί να κατανοήσει η πεπερασμένη νοημοσύνη τους, τον χλεύασαν και τον βασάνισαν.Στην αγωνία του να επιστρέψει πάλι στα ουράνια βασίλεια του, επικαλέστηκε, σύμφωνα με το βιβλίο της δημιουργίας, την συμφωνία αλληλοπροστασίας που είχε κάνει με τους άλλους θεούς.Εκείνοι όμως πιστοί καθώς ήταν στην δύναμη των αριθμών δεν άλλαξαν τον αριθμό ένα.Άλλαξαν όμως τη διάρκεια του και από έναν χρόνο μείωσαν την παραμονή του στην γη σε μία ώρα.Εκείνη ήταν και η τελευταία φορά που οι θεοί,οποιοιδήποτε θεοί, εμπιστεύθηκαν την ύπαρξη τους σε ανθρώπους.Ήταν λοιπόν η ώρα της τιμωρίας.