kiss-rabi-khanΑς μην πιάσουμε βεβαια και κοριους.Είναι περίεργα τα πράγματα όταν δεν σταματάς λίγο για να ακούσεις την εσωτερική φωνή σου.Γιατι δεν είναι και καμμία εκκωφαντική φωνή.Πρέπει να κάνεις και λίγο ησυχία για να την ακούσεις.Και πρέπει να το κάνεις που και που.Από όλες τις φωνές που ακούς μέσω φίλων και γνωστών,η μόνη που θέλει πραγματικά το καλό σου είναι η εσωτερική σου φωνή.Και σήμερα το μόνο που δεν είναι εύκολο είναι να ακούς ακριβώς αυτή την φωνή.

Δεν με νοιάζει που είσαι,εγώ για παράδειγμα θα μπορούσα να είμαι πάνω σε ένα αστέρι,χιλιάδες έτη μακριά σου.Η αγάπη μου μπορεί να μην μπορούσε να φωνάξει τόσο δυνατά ώστε να την ακούσεις,να είναι πρακτικά αδύνατο να σε αγκαλιάσει.Όμως δεν παύει να υπάρχει και γνωρίζοντας οτι τόσο ο χρόνος όσο και η απόσταση είναι κάτι σχετικό θα μπορούσα κάλλιστα να ήμουν η μόνη πραγματική αγάπη που έχεις.Σε αυτό το μέρος το σχετικά έρημο και σχεδόν άγονο υπάρχει ένας και μοναδικός λόφος δίπλα από το απλό σπίτι μου όπου εκεί μου αρέσει να βάζω την κεραία της τηλεόρασης μου(έχει καλό σήμα).Τις βραδιές λοιπόν, γιατί έχω και εγώ ήλιο αν και τελευταία τον βλέπω να μεγαλώνει επικίνδυνα και τα απογεύματα καίει περισσότερο από ότι παλιότερα, που κάποια νέφη γαλαξιών δεν καλύπτουν το κομμάτι του ουρανού που βρίσκεσαι,σε ακούω να βαρυγκομας και να παραπονιέσαι.

Η ζωή μου έτσι, ο άλλος μου έκανε εκείνο, για εμένα τελικά κάνεις δεν νοιάζεται.Και εγώ εκείνη την ώρα θέλω να σπάσω την τηλεόραση να φωνάξω ει και εγώ τι κάνω ,η αγάπη μου ,η έγνοια μου για εσένα δεν είναι αρκετή;Μετά βλέπω όμως πόσο κοντά χέρια έχω για να σου κάνω μια ζεστή αγκαλιά,ότι ο κόσμος ,το σύμπαν είναι τόσο μεγάλο τόσο αχανές και εγώ τόσο μικρός και μακριά.

Κάποιες λοιπόν βραδιές σαν και αυτές που μόλις σου περιέγραψα με την αγανάκτηση και τον θυμό μου στο ζενίθ,αρπάζω ένα κομμάτι μέταλλο από αυτά που έχω για να αμπαρωνω τα παραθυρόφυλλα του σπιτιού μου και ανεβαίνω τον λόφο,τον μοναδικό λόφο που έχω μέχρι την κορυφή του που βρίσκεται η κεραία μου και αρχίζω να τη χτυπάω ρυθμικά.Φτάνει ήχος μέχρι εκεί ;Τον ακούς όταν έχει ησυχία ή όχι;Μήπως τον μπερδεύεις με τους χτύπους της καρδιάς σου;Εκείνο το ρυθμικό μεταλλικό τακ τακ με το οποίο προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σου;Να σου υπενθυμίσω ότι δεν είσαι μόνος, ότι σε αγαπάνε και ότι νοιάζεται κάποιος για εσένα;Όταν γυρίζω πίσω τα χέρια μου πονάνε.Και το σήμα στην τηλεόραση μου πάντα χαλάει.Το επόμενο πρωί ανεβαίνω πάλι και το φτιάχνω.Και επειδή εδώ είμαι μόνος, έχω κάνει ενα πλασματάκι απο ζυμάρι και μέλι.Το βάζω λοιπόν μπροστά από την τηλεόραση μου να κάθεται στον αναπαυτικο καναπέ μου και ανεβαίνω στον λόφο για να φτιάξω το σήμα.Και το ακούω να μου μιλάει.Πάντα τα καταφέρνω έτσι.Εχω και άλλους τρόπους να ξεγελω την μοναξιά μου,αλλά αρκετά για απόψε.Νύσταξα νομίζω και η τηλεόραση δεν έχει τίποτα.Το πλασματάκι με κοιτάει και εκείνο νυσταγμενο.Θα κουρδισω το μουσικό κουτί και θα το αφήσω να παίζει μέχρι να με πάρει ο ύπνος.Ελπίζω κάποτε να καταλάβεις ότι υπάρχει κάτι που σε νοιάζεται έξω και πέρα από εσένα.Ελπίζω να καταφέρεις να με ακούσεις.

Advertisements