Desert-Essence-Abstract-Painting-close-upΜια φορά εδώ ήταν αλλιώς.Τα ξασπρισμένα σεντόνια της άμμου ήταν πράσινο,και ο ήχος του σκληρού ανέμου ήταν γέλια.Ναι εδώ κάποτε υπήρχαν και άνθρωποι.Ζούσαν ευτυχισμένοι,φαντάζομαι,καθώς γεύονταν τις ευλογίες της ζωής που τυχαία επιλέχθηκαν.Δεν θα είχε συνεπώς τόση ησυχία.Ούτε τόση εκκωφαντική ηρεμία.Το χώμα δεν ήταν σκληρό και τα χείλια μου όχι διψασμένα.Ξέρω όμως εγώ;Κάποτε εδώ ήταν διαφορετικά.Το ξέρω το νοιώθω.Τώρα όμως είμαι εδώ παρατημένος.Δεν μπορώ να πάω και αλλού,δεν μπορώ να κουνηθώ.

Τα χρόνια με ξεγέλασαν και με προσπέρασαν.Έτρεξα όσο μπορούσα αλλά πάλι έμεινα πίσω.Πάντα γίνεται αυτό όχι μόνο για εμένα.Το μέρος αυτό μόνο βιάστηκε να προχωρήσει προς κάτι κρύο και στεγνό,παγερά αδιάφορο.Αυτή η αίσθηση του ονείρου επιστρέφει κάθε φορά που ξυπνάω.Δεν ξεθωριάζει πριν κλείσω τα μάτια μου το βράδυ.Ένα βράδυ κρύο,σιωπηλό παράξενα απόκοσμο.Κάποτε δεν ζούσα έτσι.

Τώρα όμως δεν ωφελεί να τα θυμάμαι ξανά.Όταν με εγκατέλειψαν μου το είπαν.Μην κοιτάς πίσω αν θέλεις να ζήσεις.Δεν κοίταξα το ορκίζομαι.Τουλάχιστον τα πρώτα επτά χρόνια.Μα εδώ σε αυτή την θέση την άβολη και σκληρή δεν έχω άλλη συντροφιά από το μυαλό μου.Από τις αναμνήσεις μου.Επέλεξα να μην είμαι μόνος ακόμα και όταν είμαι.Επέλεξα να χτίζω σπίτια και στιγμές, οχυρά που μέσα δεν ήμουν μόνος.Σήμερα όμως ο άνεμος άλλαξε λίγο.Και μέσα στην ρουτίνα μου το πρόσεξα.Χρυσός ουρανός και μια πύρινη μπάλα στην κορυφή.Κάτι έχει αλλάξει.

Advertisements