Καλησπέρα, καλημέρα καλύτερα.Πάλι εδώ και θα παρατηρήσατε πως τελευταία δεν ανεβάζω τόσο συχνά στο μπλοκ μου.Δεν είναι που δεν το αγαπάω.Δεν είναι που θέλω να το εγκατάλειψω όπως τόσα και τόσα άλλα μπλοκ που οι δημιουργοί τους έχουν εγκαταλείψει.Το δημιούργησα κάποτε για μια συγκεκριμένη ψυχή που πλέον δεν μιλαμε όμως.Πίστευα πως μέσω του μπλοκ θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα, να αγγίζω την ψυχή της και να με μάθει με τρόπους που με την συμπεριφορά μου στην καθημερινή μου ζωή δύσκολα αποκαλυπτα. Βλέπετε,σαν άνθρωπος αν και προσπαθώ δεν παίρνω κανένα νόμπελ επικοινωνίας.Δύσκολα με γνωρίζουν.Ακόμα πιο δύσκολα με καταλαβαίνουν.Και αν και συνήθως μπορω και ξεκλειδώνω πόρτες δεν τα καταφέρνω τόσο καλά με όλες.Κάποιες είναι γραφτό να μείνουν κλειδωμένες βαθιά στις καρδιές κάποιων ανθρώπων που γνωρίζω.

Τέλος πάντων με την συγκεκριμένη ψυχή, αν και ήθελα ,αν και με ενδιέφερε πολυ και εύχομαι ακόμα και τώρα να είναι καλά και ευτυχισμένη,δεν τα κατάφερα.Ενώ όμως το μπλοκ μου δεν κατάφερε αυτό για το οποίο δημιουργήθηκε,κατάφερε να κερδίσει έναν ακόμα πιο δύσκολο άνθρωπο,εμένα.Το αγάπησα αυτό το μέρος,γιατί μου επετρεπε να λέω πράγματα που στην καθημερινή ζωή δίσταζα,ίσως και τα θεωρούσα χαζα και άσκοπα.Σιγά σιγά έγινε κομμάτι μου και μέσα από αυτό εκφραζομουν και ξεσπαγα.Έτσι λοιπόν συνεχίζω να νοιώθω έτσι,να το νοιώθω σαν ένα κομμάτι μου και τα κομμάτια σου δεν τα εγκαταλείπεις ποτέ.Μερικές φορές ξεκινάμε κάτι και καταλήγουμε με κάτι άλλο που τελικά το αγαπάμε.Σας θυμίζει κάτι;Πόσες φορές το νοιώσετε αυτό στην ζωή;Ένας άγνωστος δρόμος ξαφνικά να ανοίγεται ενώ στο μυαλό να είχατε κάτι εντελώς διαφορετικό και ενώ στην αρχή να μην το συνειδητοποιείτε,τελικά να το αγαπάτε;Η ίδια η ζωή λειτουργεί ακριβώς έτσι.Ξεκινάει και σε πηγαίνει εκεί που δεν περίμενες αλλά που ανακαλύπτεις μέσα από το ταξίδι τον λόγο.Και βρίσκεις ότι ο λόγος αυτός έχει γίνει πλέον κομμάτι της ψυχής σου.

Έτσι λοιπόν και εγώ με αυτό το μπλοκ.Με τα μάτια του δράκου που βλέπουν με σοφία.Οι δράκοι θεωρούνται από πολλές παραδόσεις αιωνόβια και σοφά όντα.Στην ζωή το να  βλέπεις με σοφία και με την αποστασιοποίηση που σου δίνει η προοπτική της αιωνιότητας,είναι κάτι που θα θεωρούσα σαν την μεγαλύτερη ευλογία με την οποία κάποιος θα ζούσε και θα αξιολογουσε την ίδια την ζωή και τα γεγονότα που συμβαίνουν ανάμεσα της.Ετσι πρέπει κατά την ταπεινή μου γνώμη να βλέπουμε τα πάντα στην ζωή μας.Με σοφία,να τα αξιολογούμε πάντα με ηρεμία και ποτέ κάτω από την επήρεια έντονων συναισθημάτων ή μέσα από την δική μας μόνο στενή και περιορισμένη οπτική και αντίληψη.Έτσι επιθυμώ να είναι και αυτό το μπλοκ.

Και γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά μετά από τόσα χρόνια;Μα γιατί ήθελα κάτι να γράψω για απόψε και γιατί έπρεπε κάποτε να τα πω.Και ποια καλύτερη στιγμή από το τώρα;Ποια ιδανικότερη στιγμή να πει κανείς κάτι από το σήμερα;Δράττομαι λοιπόν της ευκαιρίας κλείνοντας,να γράψω ή μάλλον να πω,μέσα στις καρδιές όλων αυτών που με άντεξαν για τόσο πολύ,μια ολόψυχα ζέστη καληνύχτα.Ή ισως περισσότερο δροσερή λόγω πρόωρου καλοκαιριού,οπωσδήποτε όμως αληθινή.

Κλείνω με μια αγαπημένη μου φράση και να σας γίνει κανόνας στην ζωή.

Φαίνεται πάντα αδύνατο μέχρι να γίνει.

Νέλσον Μαντέλα

 

     

    Advertisements