abstract-wallpaper-20.jpgΠολλές φορές στην ζωή μας υπάρχουν πολλά που θέλουμε να κάνουμε αλλά τελικά είμαστε πολύ αδύναμοι να πραγματοποιήσουμε.Μέσα μας όμως τα επιθυμούμε και τα ονειρευόμαστε.Αλλα είμαστε πολύ φοβισμένοι, ίσως νοιώθουμε πολύ αδύναμοι,ίσως και να είμαστε στην τελική.Παρόλα αυτά δεν σταματάμε να τα ονειρευόμαστε.Είναι η καρδιά μας που είναι πιο δυνατή από το σώμα μας, είναι η ψυχή μας που δεν περιορίζεται από το έξω, από τις συνθήκες και τους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν.Το μυαλό μας λοιπόν προσπαθεί να συμβιβάσει, να «παντρέψει» αυτό που έχουμε και αυτό που θα θέλαμε να έχουμε.Αν υποθέσουμε πως ο άνθρωπος είναι δισυπόστατο πλάσμα τότε δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως πάντα μέσα μας πολεμούν δύο πλάσματα,το ένα υποταγμένο στην λογική και στην συνήθεια,ενώ το άλλο αναπνέοντας την υπέρβαση και την επιθυμία.Πιο από τα δύο είμαστε άραγε;Μάλλον και τα δύο.Ποιο όμως θα επικρατήσει;Αυτό με τα μάτια του οποίου βλέπουμε τον έξω κόσμο μας.Εκείνο που μας βασανίζει στον ύπνο μας αλλά και μπερδεύεται στις καθημερινές μας σκέψεις και μας στοιχειώνει με το κάλεσμά του.Τι και αν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλουμε, να γίνουμε εκείνο που επιθυμούμε;Πάντα θα ονειρευόμαστε, πάντα δεν θα το λησμονούμε.Θα είναι σαν το μέρος που μεγαλώσαμε και ζήσαμε σαν παιδιά,πλημμυρισμένο από φως και γνώριμες σκηνές για το τι θα μπορούσαμε να ήμασταν αλλά που δεν γίναμε ποτέ.Και τελικά, ανάμεσα σε αυτό που θα θέλαμε να γίνουμε και αυτό που τελικά είμαστε είναι η αλήθεια μας.Ο αληθινός μας εαυτός.Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση μεταξύ των δυο αυτών σημείων;Όσο πιο μεγάλη τόσο πιο δυστυχισμένοι και ημιτελείς θα νοιώθουμε.Όσο μικρότερη όμως η απόσταση τόσο πιο ολοκληρωμένοι και ισορροπημένοι θα είμαστε.Πιο ευτυχείς.Μπορούμε να μειώσουμε αυτήν την απόσταση;Σίγουρα ναι.Ποτέ όμως να την μηδενίσουμε.Για αυτό,

Κοιμήσου ξανά με ελαφριά συνείδηση καθώς σε όλα τα λάθη που έχεις κάνει υπάρχει σκοπός,ένας λόγος που ακόμα δεν γνωρίζεις και μέχρι εδώ δεν τον έχεις καταλάβει.Δεν σου ζητάω να τον βρεις,αφού αυτό μπορεί να μην γίνει και ποτέ,αυτό που θέλω όμως είναι να κλαις που και πού από αγάπη για τον εαυτό σου γιατί αξίζει να αγαπηθεί.Να του δίνεις χώρο να αναπνέει και να του συγχωρείς τα λάθη.Που πίστεψε εκεί που δεν έπρεπε.Που ανέπνευσε για λίγο ένα όνειρο ίσως ξένο,που δέχθηκε την βοήθεια ενώ δεν έπρεπε.Να προστατεύεις λοιπόν τον εαυτό σου και να πάψεις να τον μισείς.Χρόνος υπάρχει, πάντα θα υπάρχει για να προχωρήσεις.Για αυτό προτού κοιμηθείς αυτή να είναι η τελευταία σου σκέψη.Υπάρχει χρόνος για όλα.Ακόμα και για να σε αγαπήσουν απο την αρχή.

Advertisements