ChainΌλοι στην ζωή μας νοιώσαμε κάποιες στιγμές αδύναμοι.Πολλές,θα έλεγα απο προσωπική εμπειρία.Είναι σαν να ατενίζεις ενα απέραντο,άψυχο μαύρο κενό,όπου κάθε σου βήμα δεν θα οδηγεί πουθενά εκτός απο το απόλυτο τίποτα.Και όμως πάντα υπάρχει κάποιο φως,κάποια μικρή υποψία διατάραξης του μονότονου μαύρου πέπλου που μπορεί να αποδειχθεί η ρωγμή μέσα απο την οποία θα δραπετεύσουμε.Για αυτή την ρωγμή ζούμε ,για αυτή αναπνέουμε.Μπορεί να έχει όνομα ,να είναι ένας άνθρωπος ,μια αγαπημένη μνήμη  ή μια φράση από ενα βιβλίο που διαβάσαμε και μας έμεινε στο μυαλό για τα καλά.Μπορεί να είναι ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε ή μπορεί και να είναι ένα χαμόγελο ,ένα απλό χαμόγελο από έναν άγνωστο που απλά ήρθε την κατάλληλη στιγμή.Οτι και αν είναι,ακόμα και αν πρέπει να την ανοίξουμε οι ίδιοι με τα γυμνά ματωμένα χέρια μας,είναι μια ευλογία.Η ευλογία της ζωής και του κουράγιου που χρειάζεται ο καθένας μας ώστε να συνεχίσει.

Αλλά είναι και κάτι άλλο .Είναι ο τρόπος ώστε να μπορεί να μας δει η άλλη πλευρά.Η ρωγμή στον κυκεώνα της δυστυχίας μας είναι ο τρόπος που μας βλέπει ο Θεος.Μέσα απο εκεί μας παρατηρεί,μαθαίνει για εμάς και επικοινωνεί μαζί μας. Είναι απαραίτητο λοιπόν να υπάρχει,ακόμα και αν χρειαστεί να το κάνουμε οι ίδιοι γρατσουνώντας το σκληρό τσιμέντο- πράξη ακατανόητη ή και άσκοπη για τους άλλους.Απο την άλλη πλευρά του σκοταδιού,υπάρχει η ελπίδα,υπάρχει το θείο, υπάρχει το μέρος που λαχτάρα η καρδιά και η ψυχή μας να βρίσκεται.Υπάρχει το νόημα του γιατί να υπάρχεις σε αυτή την ζωή .Υπάρχει η καλοσύνη,η δύναμη που χρειάζεσαι να πετύχεις τους στόχους σου και να ξεπεράσεις τα φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια σου.

Μια ρωγμή στον χρόνο,μια σχισμή ώστε να μπει η αγάπη και η ελπίδα ,ένα σημάδι που να σου υπενθυμίζει ότι δεν σε ξέχασε,ήσουν και θα είσαι πάντα το αγαπημένο Του παιδί.

Advertisements