Παρακολουθούσε καθώς το φως χανόταν πίσω από τις κακοσχηματισμενες πολυκατοικίες .Ήταν η ώρα του .Σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε.Μια πίτσα με πιπερονι.Πάντα του άρεσε το πιπερονι .Ήταν από τα πράγματα που ποτέ δεν μπορούσε να απολαύσει σαν βρικολακας.Το έβρισκε πολύ..καυτερό για τα εκλεπτυσμένα γούστα του.Έτσι η ειρωνεία του πράγματος τον διασκέδαζε απίστευτα.Σαν κρυφό του πόθο όμως ειχε την επιθυμία να μην ήταν αδύνατο το κύριο πιάτο που θα του έφερνε την πίτσα.Η τελευταία απόπειρα ήταν τραγική.

Και τελείωσε τραγικά επίσης,τουλάχιστον για τον απεθαντο εγωισμό του.Την προηγούμενη Τρίτη είχε παραγγείλει και πάλι ,το παιδί όμως που έφερε την πίτσα του ήταν υπερβολικά αδύνατο και ασθενικο.Δεν ήταν οτι δεν του εφτανε.Μα κάθε αρπακτικό της κατηγορίας του είχε και κάποια στάνταρ.Ήθελε το θύμα του να έχει κάποιες προδιαγραφές -μισούσε κάποιους κυνηγούς σαν τις ύαινες που έτρωγαν οτι περίσσευε από τους άλλους.Αν τρεφοταν με τέτοια θηραματα θα έπεφτε στο επίπεδο τους και ακόμα χαμηλότερα.

Κατέληξε να ακούσει το μικρό του οικογενειακό δράμα και να του δώσει ένα γενναίο φιλοδώρημα.Του έδωσε συμβουλές βγαλμένες από την χιλιόχρονη σοφία του και τον καληνυχτησε με ένα χαμόγελο.Ο πιτσιρικάς ήταν τόσο ικανοποιημένος δε που ηταν έτοιμος να τον ρωτήσει αν είχε κάποια μικροτερη αδελφή τόσο καλή οσο αυτός.Αν τον είχε κρατησει λίγο ακόμα σπίτι του θα του το πέταγε χωρίς δισταγμό.»Από πότε οι γαζελες ενδιαφέρονται για την οικογένεια του λιονταριού;»σκέφτηκε.

Με αυτήν την σκέψη κάθησε στην πολυθρόνα του και έβαλε λίγο ουίσκι στο ποτήρι.Ήταν πιο παλιός,πιο ώριμος από αυτό παρόλα αυτά δεν μπορούσε να κατανοήσει τους ανθρώπους αν και κάποτε ήταν και εκείνος άνθρωπος.Κατανοούσε τις ανάγκες τους τους φόβους τους την κουλτούρα τους.Όμως κάτι του διέφευγε.Ήταν το μίσος που αντιμετώπιζαν ο ένας τον άλλο.Σίγουρα δεν ήταν κάποιο είδος υπό εξαφάνιση όπως το δικό του,αλλα σε τίποτα δεν δικαιολογούσε την κακία το μένος και την επιθυμία βιαιας επιβολής που επικρατούσε μεταξύ τους.Έιχαν και οι βρικόλακες τις δικες τους διενέξεις αλλά σε επίπεδο υψηλών οικογενειών και πάντα σε μικρή κλίμακα όπου οι διαφορές λυνονταν με σχετικά γρήγορο αν και πολλές φορές καθόλου πολιτισμένο τρόπο.Από την άλλη όμως, οι άνθρωποι μισούσαν και ζήλευαν άσχετα αν ήταν πλούσιοι η φτωχοί,σπουδαίοι η από ταπεινές οικογένειες.

Ίσως να έπαιζε λίγο με το φαγητό του όταν ερχόταν.Ίσως να προσπαθούσε να μάθει κάτι παραπάνω που θα τον βοηθούσε στην κατανόηση τους.Από την άλλη ήταν σίγουρος πως πάλι θα κατέληγε να κάνει ακόμα έναν νέο φίλο που θα τον ευχαριστεί μεχρι που θα κλείσει η πόρτα του για το πλουσιο φιλοδώρημα του.Εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και πολύ σοβαρός σαν βαμπίρ.Αγαπούσε το καλό φαγητό,αν υποθέσουμε ότι το «καλό» αντιπροσώπευε το είδος των ανθρώπων που αρεσκοταν να συναναστρέφεται και το «φαγητό» ήταν κάτι που τελικά σπάνια κατέληγε να τρεφοταν από αυτο.Σίγουρα είχε σκοτώσει ανθρώπους ,αλλά για το αξιολύπητο κίνητρο του να προστατέψει άλλους ανθρώπους κάτι που δεν έχαιρε και μεγάλης εκτίμησης από το είδος του.Για αυτό είχε χαρακτηριστεί ως ωμέγα,αποκληρος δηλαδη και είχε απομονωθεί.

Απολάμβανε όμως αυτήν την απομόνωση, το κάθε χρόνο της,όπως οι άνθρωποι απολάμβαναν την κάθε στιγμή.Ανάμεσα στις υπερπληθεις πόλεις έβρισκε τέλεια κάλυψη και ηρεμία.

Advertisements