337419-blackangelΕίναι κοντά ,τόσο κοντά.Ξημερώνει και ακούω τις ερπύστριες που πλησιάζουν.Γεννήθηκα σε ενα μικρό χωριό λίγα χιλιόμετρα από εδώ.Είχα την αντίληψη να καταλάβω πως πρέπει να αγωνίζεσαι για να προχωρήσεις.Στάσιμος δεν πας πουθενά.Τώρα, κάτω από το χιόνι σε αυτή την λακκούβα ,μουσκεμενος μέχρι το κόκκαλο αναρωτιέμαι μήπως υπεπεσα στο λάθος αυτό.

Τρείς εβδομάδες κρατάμε αυτή την πλαγιά σε πείσμα τους,ανάθεμα αν ξέρω γιατί.Σε αυτόν τον πόλεμο το μόνο που άκουγα ήταν διαταγές,χωρίς να ξέρω το γιατί.Κανένας δεν μου το είπε.Αλλά έπρεπε να το κάνω.Τώρα δεν μιλάει κανείς όμως.Ίσως χάθηκαν μάτια μου;

Ίσως πέθαναν λίγο πιο πέρα από εδώ.

Είναι πολύ το χιόνι και ο αέρας δυνατός.Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εχθρό η φιλο στο μισό μέτρο.Ξέρω καλά όμως ποιός πλησιάζει τώρα.Δεν είναι φιλος.Μακάρι να με ονειρεύεσαι τώρα,μακαρι να σου λείπω.Δεν Θέλω κάτι αλλο,ούτε πλούτη ούτε φήμη ούτε σπίτια τίποτα δεν γεμίζει πιότερο την καρδιά μου από εσένα.Δεν μπορώ να κάνω ούτε μια κίνηση έτσι όπως είμαι,απλά περιμένω.

Είμαι κουρασμένος από όλα πια.Τις φωνές ,τις διαταγές ,τις κούφιες υποσχέσεις που με πότιζαν μέρες τώρα.Θελω να γυρίσω σπίτι μου να δω τους γονείς μου να δω εσένα.Το μέταλλο κρύο κάνει τα δάχτυλα μου άκαμπτα.Δυσοίωνα η σιωπή μου κάνει παρέα πλέον.Με βάζει να κάνω μαύρες σκέψεις,σκέψεις που με φοβίζουν.Είχα κάποτε μια ζωή ,τώρα όμως δεν εχω.Δεν μετράει ποιός ήμουν ,τι έκανα ,πόσους ηξερα λίγο πριν το τέλος.Στο τέλος η ίδια πόρτα,ίδια τα βήματα πατέρα.Τα βήματα σου θα ακολουθήσω και δεν φοβάμαι.Όχι,δεν φοβάμαι.

Τους ακούω να πλησιάζουν ,είναι σχεδόν μια ανάσα από εμένα.Να πολεμήσω η όχι;Εχει νόημα;Θέλω να πάω στο μέρος που όλοι βιάστηκαν να πανε.Θα πάω τρέχοντας ούτε καν περπατώντας.Με το όπλο να το κρατάω σφιχτά,προτεταμένο, σαν να κρατάω την ζωή μου.Με τα βήματα δυνατά, σίγουρα προς τον στόχο.Με φώνη,ποτέ δεν χώνεψα την σιωπή.Με το κεφάλι ψηλά.Θα πάρω μια τελευταίο ανάσα.Να με θυμάσαι.

Advertisements