2008_1114_shutterstock_holding_hands_childΠερπατάω ακόμα αλλά δεν βλέπω τίποτα.Είναι τόσες οι φορές που ήθελα να μιλήσω μαζί σου, μόνος,σαν πατέρας με γιό ,να περάσουμε κάποιες στιγμές μάζι,να σου μάθω τόσα πράγματα για αυτό το ταξίδι που λέμε ζωή.Αλήθεια μικρέ μου.Ημουν κάποιος άλλος πριν σε πιάσω στην αγκαλιά μου για πρώτη φορά, μια τόση δα μικρή ζωούλα, ανάμεσα σε τόσες χιλιάδες αναπνοές άκουγα μόνο την δικιά σου.Ηταν τότε που άλλαξα για πάντα , με τον πιο απόλυτο τρόπο.

Κατάλαβα την μαγείας της ζωής που ήταν κρυμμένη μέσα στο μικρό σου κορμάκι,και ορκίστηκα να σε προστατέψω απο όλα εκείνα που θα σε εμπόδιζαν να ευτυχίσεις στην ζωή σου.Αυτο τον όρκο δώσαμε μαζί με την μητέρα σου, την πρώτη φορά που συναντήθηκαν τα μάτια μας αφού γεννήθηκες εσυ.Δεν τα κατάφερα όμως.Δεν με νοιάζει αν προσπάθησα, δεν με νοιάζει αν η μοίρα έφερε στον δρόμο μου δυσκολίες, το μόνο που μετράει ειναι οτι σε απογοήτευσα.

Σαν με τυλίγει η ερημιά γύρω μου,μακριά απο φίλους,απο εκείνη,απο εσένα, διψάω να επανορθώσω μα δεν μπορώ.Τα χέρια μου τρέμουν,τα χέρια αυτα που σε κράτησαν και δεν θα σε κρατήσουν πια.Να μην φοβηθείς τίποτα αγόρι μου και κυρίως για εκείνα που θα σου πουν οτι δεν μπορείς να καταφέρεις.Επέλεξε το δικό σου μονοπάτι, αφου πρώτα το ψάξεις και το βρείς.Δεν μπορώ, δεν μπορώ να ξεχωρίσω την ανατολή απο την δύση,εσυ όμως να μην χάσεις ποτέ τον δρόμο σου.Να ξέρεις πάντα που πηγαίνεις, έτσι κανείς δεν θα μπορέσει να σε μπερδέψει.Η έρημος που τώρα περπατάω, μου θυμίζει πόσο σημαντική είναι η ζωή και η διατήρηση της.Προστάτευε ότι ζωντανό και όχι μόνο εκείνο που θεωρείς εσύ σημαντικό,εκτός,πράγμα που το εύχομαι,αν θεωρείς σημαντική οποιαδήποτε ζωή σε αυτον τον κόσμο,ανθρώπινη και μη.

Ανθρώπινους μας κάνει όταν δεν σκεφτόμαστε μόνο σαν άνθρωποι

Δυνατούς μόνο όταν προστατεύουμε ότι λιγότερο δυνατό απο εμάς.

Πιστούς μόνο οταν μάθουμε να υπερασπίζουμε την πίστη των άλλων

Γιατί και εγω όταν ξεκίνησα ήμουν δυνατός αλλα τώρα είμαι αδύναμος στον καθένα που θα κάνει κατάχρηση της δύναμής του.Τώρα θα ήθελα όσο τίποτα την βοήθεια σου για να βρώ τον δρόμο μου μέσα απο αυτη την ατέλειωτη ερημιά.Τόσες μέρες και δεν έχω ακούσει ούτε μια φωνή.Η ερημιά θα με σκοτώσει πρίν απο την δίψα,ίσως.Είναι σημαντικό όσο και η αναπνοή να έχεις φίλους,για αυτο να μην διστάσεις να εμπιστεύεσαι ώστε να σε εμπιστευτούν.Και απο τα λάθη να μαθαίνεις και όχι να κατηγορείς τους άλλους για αυτα.

Για αυτό δεν θα κατηγορήσω κανέναν για το οτι δεν θα σε ξαναδώ.Ακόμα και τώρα ελπίζω όμως.Κανείς δεν θα μου πάρει το σημαντικότερο δώρο στην ζωή ενός ανθρώπου ,την ελπίδα.Η ελπίδα μου πως, με κάποιον μαγικό τρόπο, τα λόγια μου αυτά θα ταξιδέψουν χιλιάδες μίλια μακριά και θα φτάσουν κάποτε σε εσένα.Και αν είναι να φτάσει έστω και μια λέξη απο όλα αυτα,θέλω να είναι μόνο αυτή.Σε αγαπώ.

Advertisements