space-stars-road…μιλάω με τα άστρα.Εκείνο το μαύρο σεντόνι με τα χιλιάδες μικροσκοπικά μάτια που με κοιτάνε κάθε βραδιά από την στιγμή που ήρθα σε αυτόν τον κόσμο.Και θυμάμαι όταν μικρός ακόμα στο χωριό, συνηθίζαμε να μαζευόμαστε στην πιο σκοτεινή γωνία της αυλής, λες και εκεί τα μακρινά λαμπερά μάτια δεν μπορούσαν να μας δουν αλλά όμως μπορούσαμε εμείς να δούμε εκείνα, λέγοντας ιστορίες για τους θρύλους τους, τους τρόπους που τα οδήγησαν εκεί πάνω καθώς και για τα παράξενα ονόματα που τους έχουν δώσει κάθε λογής άνθρωποι στο βάθος των αιώνων.

Κάποια στιγμή κατάλαβα πως μάλλον εμείς θα πάμε κοντά τους να τα συναντήσουμε πάρα θα έρθουν εκείνα σε εμάς.Και πραγματικά όπως τα χρόνια περνούσαν και από πιτσιρίκι γινόμουν έφηβος και νέος, όλο και περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν πως ότι και αν υπάρχει εκεί πάνω άξιζε να το δει κανείς από κοντά.Έτσι όπως οι εποχές κυλούσαν, έβρισκα ολοένα και περισσότερους λόγους να επικοινωνώ συχνά μαζί τους.

Είναι εκεί και μας ακούνε, μας βλέπουν, μας μιλάνε,μας νοιώθουν.Αλλοι μπορούν και τους ακούν,άλλοι όχι.Αλλά είναι εκεί, κάθε βράδυ, τόσα απέραντα χρόνια είναι εκεί ενώ εδώ κάτω τα πάντα αλλάζουν εκείνοι είναι εκεί,τα αστέρια είναι εκεί στην ίδια θέση για κάθε μας λάθος, για κάθε στραβοπάτημα για κάθε δυσκολία που θα βρούμε μπροστά μας είναι εκεί.

Όταν οι ρυθμοί της κανιβαλιστικής ζωής μας μου το επιτρέπουν, μπορώ και τους ακούω να μιλάνε σιγανά σχεδόν ψιθυριστά.Κάτι για ουσία; Κάτι ότι από την πλευρά μας τίποτα δεν έχει τέτοια σημασία ώστε να είναι ικανό να μας στεναχωρεί, να μας φοβίζει, να αλλάζει με άσχημο τρόπο την ζωή μας,τίποτα.Όλα μου λένε είναι ίδια από εκεί πάνω, μικρά μεγάλα, τρομερά η επιτακτικά, καθημερινά η σημαντικά.

Όταν ονειρεύομαι έχει ησυχία και ακούω καλύτερα.Πολύ καλύτερα.Ώστε όταν ξυπνάω να γεμίζω τον χρόνο μου με όλα εκείνα που με κάνουν να νοιώθω καλύτερος άνθρωπος χωρίς να φοβάμαι το αύριο τι θα φέρει, το αύριο που είναι ο περίγελος των αστεριών,το μεγαλύτερο κοσμικό ανέκδοτο του σύμπαντος.Το αύριο ξεθωριάζει μπροστά στο απέραντο ,αμετάβλητο και άγνωστο.Το σήμερα όμως το βλέπουν εκείνοι και οι άλλοι και αυτο έχει σημασία.Στον ύπνο μου λίγα πράγματα έχουν σημασία.Έτσι μπορώ να ξεχωρίζω τα σημαντικά από τα υπόλοιπα.

Όλα αυτά δεν θα μπορούσα να τα πω αν ήμουν άστρο.Δεν θα μπορούσα να ονειρευτώ τον εαυτό μου τόσα χρόνια τώρα.Αυτό αποδεικνύει ότι είμαι ζωντανός,όπως τουλάχιστον το ορίζουν οι ψυχές κάτω από τα σύννεφα.Αυτή την απόδειξη χρειάζομαι μόνο για να συνεχίσω.Αυτήν, και μια ευχή.

Θα ψάξω στα παραμύθια να βρω την καλύτερη ευχή.

Advertisements