PEIRATESΤις τελευταιες μερες σκεφτομαι πως θα ηταν ωραια να ημουν πειρατης.Ειναι το ειδος της δουλειας που ποτε δεν βαριεσαι.Εχεις για γη το καραβι σου και για ταβανι τον καθαρο ουρανο,μουλιαζεις με ρουμι τις ανήσυχες σκεψεις σου και ξεδινεις με πλιατσικο και μαχες!.Σε καθε λιμανι που σταματας βρισκεις τις καλυτερες γυναικες και με μπυρα χορο και τραγουδι περνας την -συντομη- ζωη σου.Γιατι κακα τα ψεμματα ειναι συντομη μια ζωη γεματη κινδυνους μαχες και τρικυμιες.Μια ζωη οπου υπαρχει μονο ενας νομος,ο νομος του δυνατοτερου.Αλλα παλι ποσο διαφορετικη ειναι η εποχη μας;Ποσο πιο πολιτισμενη;Οσο το σκεφτομαι μου αρεσει ολο και περισσοτερο η ιδεα.

Να περπατας ξυπολητος πανω στο καταστρωμα με την μυρωδια της αλμυρας πανω στα προχειρα ρουχα σου τα ποτισμενα με το πιοτο της περασμενης βραδιας και να ακους την θαλασσα να χτυπαει στα υφαλα του καραβιου.Ο ηλιος να καιει το προσωπο σου και να ξερεις οτι εισαι ζωντανος,να μπορεις να γευτεις την ζωη στην ακρη της γλωσσας σου μεχρι να σε ξυπνησει απο την γλυκια αναποληση η φωνη του καπετανιου ωστε να ετοιμαστεις για την επομενη καταιγιδα,για το επομενο πλιατσικο και ας ξερεις οτι μπορει να ειναι το τελευταιο σου.Γινεται η ζωη πιο σημαντικη απο κατι τετοιο;Να κοιμασαι γλυκα στην βαρδιολα τις αφεγγαρες νυχτες ενω ο γαρμπης να χαιδευει απαλα το προσωπο σου.Λασκα καπετανιε λασκα θελω να κοιμηθω λιγο ακομα.

Ιβιλαι η ζωη μας και θελει προσοχη,θελει απανεμο λιμανι για ξεκουραση και μετα παλι στα νερα,στα βαθια νερα.Μεγαλη δουλεια λοιπον η πειρατια.Οχι οπως την ξερουμε σημερα αλλα οπως ητανε παλια.Να μην προσκυνας, να μην εξουσιαζεσαι,ελεγχεσαι,κατηχεισαι,ηθικοδασκαλευεσαι ,φορολογείσαι,σταμπάρεσαι κρίνεσαι,καταδικαζεσαι,κρεμιεσαι ή πυροβολείσαι Γιατι καλη η ξανεμια αλλα θελει η ζωη και λιγο δραση.Λιγη αλμυρα λιγο φιλι και πολυ λαφυρο.Α χωρις λαφυρο δεν ζω.Και τι να κανεις εδω που τα λεμε.Εσεις οι στεριανοι τσ τσ τι ξενερωτοι ανθρωποι.Γεννιεστε στην στερια μεγαλωνετε στα βρωμονερα και παντρευεστε πανω στο χωμα με τον ορκο να σας χωριζει μονο στο χωμα.Που ειναι το γαλαζιο στην ζωη σας;η δροσια,το να επιπλεετε στην επιφανεια και οχι στα βαθια λασπωμενα πατωματα;Τι επιλογες και αυτες.Η θαλασσα ειναι μανα και οι πειρατες παιδια της.Τους ταιζει τους μεγαλωνει και αφου αφησουν ιστοριες αξιες λογου για μετα,τους παιρνει παλι στην αγκαλια της.

Θα σκαντζαρω που θα παει.

Advertisements