_stories_080Πώς η σημερινή μέρα είναι πολύ σημαντική για δύο λόγους.Πρώτα αφορά την ελληνική ιστορία.Και μετά, μιλάει για την ζωή που πρέπει να διάγει ο σύγχρονος άνθρωπος.Γιατί δεν είμαστε μόνο σάκοι με κόκκαλα.Δεν έχει σημασία μόνο το ανελέητο κυνήγι για καλοπέραση και άνεση.Ο τελευταίος αυτοκράτορας μιας κατά τα άλλα παρηκμασμενης κοινωνίας ,επέλεξε το να πεθάνει με τα ιδανικά που πίστευε, παρά να ζήσει χωρίς αυτά.Πόσοι θα το έκαναν αυτό σήμερα άραγε;Πόσοι θα απαρνηθούν τους σαγηνευτικους ψιθύρους του δαίμονα της καλοπερασης και της εύκολης ζωής;Οταν ο ανθρωπος ζει με γνωμονα τις επίγειες απολαυσεις και την εναγωνιωδη διατήρηση τους, γινεται υπηρετης τους και στην ουσια ,ενα τιποτα.Οταν ομως ζει συνηθισμένα αλλα τις στιγμες της επιλογης παιρνει τις σωστες αποφασεις, αυτες  οχι μονο τον εξυψωνουν απο το επιπεδο του ζωου σε αυτο του πνευματικου οντος αλλα και του χαριζουν ιστεροφημια και δυναμη περα απο καθε φαντασια.Θελει θαρρος για να επιλεξεις οτι δεν επιλεγουν οι αλλοι.Δεν το εχουν ολοι.Μαλιστα ,θα ελεγα οτι το εχουν ελαχιστοι και αυτο ακριβως διαχωριζει την μαζα που άγετε και φέρεται απο εκεινους που ειναι παραδειγματα προς μιμιση για ολους τους αδυναμους ανθρωπους.

Το κοστος ειναι μεγαλο τις περισσοτερες φορες, δεν θα σας πω ψεμματα.Ειναι μια επιλογη που δεν την κανει κανεις ευκολα.Οταν την κανει ομως,γινεται θρυλος,ιστορια που ζει οσο ζουν και οι ανθρωποι που εμπνεει.Ο Κωνσταντινος λοιπον ηξερε τι θα συνεβαινε.Ηξερε το τελος ποιο θα ηταν.Δεν ηταν τυφλος κουφος ουτε εθελοτυφλουσε.Ηταν κεφαλη σε μια παρηκμασμενη κοινωνια οπου οι δομες της ειχαν χαλαρωσει τοσο που ηταν ενα βημα πριν απο την πληρη διαλυση.Και ομως επελεξε να δωσει αυτην την μαχη.Για αυτον που δεν καταλαβαινει, ηταν μια ασκοπη κινηση η οποια εδειχνε καποιον που απλα ηθελε να πεσει ηρωικα,ετσι ωστε να αποφυγει την οποια ντροπη και τις ταπεινωσεις που θα ακολουθουσαν.Ομως την μαχη εκεινη δεν την εδωσε για τους ανθρωπους της εποχης του.Την εδωσε για τις μελλοντικες γενιες,για να περασει ενα ξεκαθαρο μυνημα.Οτι δεν πρεπει να απογοητευόμαστε ποτε απο τις συνθηκες της ζωης οσο μαυρες και δυσοίωνες και αν δειχνουν.Οτι ενας πραγματικα ελευθερος ανθρωπος μπορει να επιλεξει ακομα και τον θανατο του οχι σαν μια λυση απελπισιας αλλα σαν επιλογη μεσα απο την μαχη μεχρις εσχατων.Δεν φοβηθηκε τον τερατωδη εχθρο αλλα εχοντας μαζι του αμετρητες ψυχες απο ελληνες πολεμιστες νεκρους και ζωντανους εκανε αυτο που η λογικη του και η καρδια του επεβαλλαν να κανει.Να πολεμησει.Να προσπαθησει.Να αγωνιστει.

Γιατι ηταν πανω απο ολα ελληνας.Γιατι δεν τον ειχε διαφθειρει η εκκλησιαστική παρακμη που εζεχνε εδω και αιωνες στην βασιλευουσα.Ηταν η ιδια παρακμη που σημανε τις καμπανες της αλωσης,ενω ακομα εκεινος και η φρουρα του πολεμουσε τους θηριωδεις γενίτσαρους,Ηταν εκεινη η παρακμη η οποια ειχε γεμισει την πολη με την φραση «καλυτερα τουρκικο σαρικι παρα παπικο» οταν ο ιδιος αγωνιζοταν να παρει βοηθεια απο την δυση.Απο την πολιτισμενη δυση η οποια ποτε δεν θα εκανε τις θηριωδίες που οι τουρκοι  βαρβαροι εκαναν.Ηταν «θελημα θεου η πολη να τουρκεψει» οταν ο αυτοκρατορας μαζι με τον  Ιωάννη Ιουστινιάνη οργανωναν την αμυνα της πολης.Περα απο ολα αυτα ομως ο Κωνσταντινος πεθανε σαν ελληνας και οχι σαν θρησκόληπτος ανθενωτικος.Και αντιθετα με τις διαπιστωσεις των απανταχου ιστορικων δεν ηταν ποτε μονος αναμεσα σε φατριες και συμφεροντα που συγκρουονταν εσωτερικα μεσα στην πολη ,αποκομμενος απο καθε ειδους δυτικη βοηθεια που τελικα ποτε δεν ηρθε.Ειχε ολες τις γενιες των ελληνων, μελλοντικες και περασμενες διπλα του.Μια ανασα σε χιλιαδες.Ενας σκοπος.Μια αγαπη.Τους ελληνες.

Ειναι χρεος λοιπον να θυμομαστε οχι μονο τα προσωπα σαν μια ιστορια ενος ξεχασμενου βιβλιου,αλλα και τι εκαναν και γιατι.Γιατι το μυνημα του συνεχους αγωνα για την ζωη,την αξιοπρεπεια και την απουσια παραδοσης ειναι διαχρονικο και οπως κανει τα ποδια των δειλων να τρεμουν στο ακουσμα του, ετσι εμψυχωνει εκεινους που επιλεγουν οχι τον ευκολο δρομο,οχι τις ευκολες λυσεις αλλα τις επιλογες που πραγματικα αξιζει ενας ανθρωπος να κανει,Ειναι οι επιλογες που γεννουν αληθινα αξιολογους χαρακτηρες ,χαρακτηρες που δεν χειραγωγουνται και δεν απελπιζονται αλλα οταν σκονταφτουν,απλα συνεχιζουν.

 

Advertisements