KEANE-BRICKSΕνα σκοτεινο δωματιο και ενα παιδι.Φασαρια ακουγε απο καπου μακρια.Ηταν ωρες ή μαλλον μερες εκει.Κλειδωμενο σιωπηλο ακουγοντας μονο την ανασα του και διαφορους θορυβους.

Κοκκινος ουρανος.

Αληθεια;Οσες φορες ειχε βγει δεν ειχε δει ποτε εναν, ποτε δεν ειχε αγγιξει το φως εκεινου του ηλιου σαν πενταποσταγμα απο αιμα και δακρυα.Το ειχε μονο ονειρευτει.Εκεινες τις κρυες βραδιες μεσα στο δικο του σκοτεινο κελι ονειρευοταν, ναι, πολλα.Να ειχε μια δικια του αυλη, γεματη απο παιχνιδια καθε λογης,πολυχρωμα αντικειμενα που θα φωτιζαν τις μερες του προς την ενηλικιωση και θα τον γεμιζαν ελπιδες για τα τοσα ονειρα που ειχαν περασει απο μπροστα του και στα οποια εβλεπε τον εαυτο του σαν πρωταγωνιστη.Μα αλοιμονο αληθεια , υπαρχει αραγε κοσμος εξω απο αυτο το σκοτεινο δωματιο;

Υπαρχουν αλλοι ανθρωποι που θα μοιραστουν τους φοβους και τις επιθυμιες του;Υπαρχουν αλλοι ηχοι εκτος απο τον χτυπο της καρδιας του και τον ρυθμο της αναπνοης του;Ειναι ζωντανος περα απο καθε αμφιβολια.Αν και δεν ειδε ακομα το χρωμα του αιματος του, ηξερε πως ηταν κοκκινο και οτι χτυπουσε μεσα απο την καρδια του.

Α, η καρδια του.Τον κρατουσε ζεστο και τις φορες που ακουγε καποιον ξενο ηχο εξω απο το δωματιο εκεινη χτυπουσε πιο δυνατα,πιο επιμονα να του υπενθυμισει οτι ειναι εκει κοντα του και οτι θα τον κραταει ζωντανο για να πραγματοποιησει ολα τα ονειρα του.

«Γιατι» την ρωτουσε.»Γιατι να θελω να ζησω ,γιατι να θελω να δω τι υπαρχει εξω απο αυτην την πορτα αφου ποτε μου δεν βγηκα απο αυτη,δεν ξερω καν αν υπαρχει κατι, δεν ξερω αν θα τα καταφερω.Δεν γνωριζω ουτε αν θα βρω καποιον για να ακουσει τον χτυπο σου και να ενδιαφερθει για αυτον»,ελεγε και ξαναλεγε και περιεργως η καρδια του απαντουσε.Ναι, του απαντουσε με τον ιδιαιτερο τροπο της, εναν τροπο που γεμιζει δακρυα τα ματια μας και την υποσχεση οτι καποιος περιμενει,καποιος αφουγκραζεται και γνωριζει.Ειναι σαν να ανοιξει η πορτα και το παιδι να κανει τα πρωτα του βηματα περπατωντας προς αυτη.Γιατι εκει υπαρχει ενα χερι, παντα θα υπαρχει ενα χερι για να μας δωσει κουραγιο, να μας παροτρύνει να μην το βαλουμε κατω, να μας πει περηφανα λογια που θα δωσουν θαρρος στην καρδια μας και τελος να πιασει το παιδι που κουρασμενο απο την προσπαθεια θα πεσει στην ζεστη αγκαλια.Εκει που δεν υπαρχει φοβος ουτε αμφισβητηση.

Συνεχιζει να χτυπαει λοιπον η καρδια μεχρι εκεινη την στιγμη.Μεχρι την στιγμη εκεινη που ολα θα αλλαξουν και θα γινουν..ομορφοτερα.

Ολοι μας πρεπει να θυμιζουμε στο παιδι που κρυβουμε και που δεν θα μεγαλωσει ποτε μεσα μας.Η ελπιδα δεν ειναι απλα μια λεξη.Η ελπιδα ειναι η δυναμη που θα μας οδηγησει εξω απο το σκοτεινο δωματιο στο φως που υπαρχει για ολους, για τον καθενα απο μας.Τα παραμυθια δεν ειναι για να μας βοηθουν να κοιμομαστε αλλα για να μας ξυπνανε γιατι μεσα απο αυτα μεταλαμπαδεύεται η ελπιδα στην καρδια μας.Ενα χαμογελο μια κουβεντα μια ομορφη σκεψη ειναι ικανη να ξυπνησει την δυνατοτερη ελπιδα μεσα μας.Και κατω απο το φως της να διαλυθουν ολες οι ασχημες σκεψεις, ολοι οι φοβοι και η αγωνια του αγνωστου.

Γιατι ολα αυτα που πρεπει να ξερουμε τα ξερουμε ηδη.Ειναι τα χρωματα της ζωης μας και ξερουμε οτι ειναι εντονα ομορφα αλλα και ευγενικα οταν χρειαζεται.Ειναι ολα μπροστα μας μονο μια πορτα δεσποζει σε ολο το δωματιο.Και η παρουσια πισω απο αυτη ειναι ζεστη και γνωριζει.

Advertisements