» Μην πειραξεις τα παιδια μου σε παρακαλω» .Ηταν γονατισμενος πανω απο το αψυχο πλεον σωμα της γυναικας του και εκλαιγε με αναφυλητα.»Σε παρακαλω πηρες οτι ηθελες μην πειραξεις τα παιδια μου».
Ενα χαμογελο ικανοποιησης χαραχτηκε στο προσωπο του αξιωματουχου της αυλης.»Δεν το νομιζω¨.»Στραφηκε προς τον στρατιωτη που κρατουσε δεσμια την κορη του.»Φερτην εδω»
Το κοριτσακι , οχι πανω απο 12 χρονων φοβισμενο κοιταζε ακομα την μητερα του στο κρυο πατωμα οταν την εφεραν μπροστα του.
«Ενα τετοιο απεχθες εγκλημα οπως το να κλεψεις απο τον αρχοντα σου και μαλιστα οταν σου ειχε δειξει τοσο μεγαλη εμπιστοσυνη δεν ξεπληρωνεται μονο με μια ζωη.» Επιασε το κεφαλι της μικρης και το σηκωσε ενω το κρυο μαχαιρι του ακουμπησε στον λαιμο της.
«Οχι σε παρακαλω θα κανω οτι θες» .Η κραυγη απογνωσης του πατερα ακουστηκε απελπισμενη μα ματαιη.Οταν τα ματια του συναντησαν εκεινα της κορης του, ηξερε πως ηταν η τελευταια φορα.Με δυναμη που βγηκε απο την απελπισια ,επεσε με ολο του το βαρος πανω στον στρατιωτη που τον ειχε ακινητοποιημενο και αφου κυλιστηκε μερικα μετρα επεσε πανω στο τραπεζι που τον χωριζε απο την κορη του ,δημιουργωντας ενα πανδαιμονιο φασαριας και αντικειμενων που τωρα επεφταν πανω στον Αξιωματουχο.Και την κορη του.Μαχαιρια πηρουνια και ζεστη σουπα επεσαν κατω ενω ο στρατιωτης που μολις πριν λιγα δευτερολεπτα ειχε ριξει κατω αρχισε να σηκωνεται ψαχνωντας το μαχαιρι του που βρισκοταν ηδη στα χερια του πατερα…Με μια γρηγορη κινηση πηδηξε πανω απο το τραπεζι και επιτεθηκε στην πηγη της οργης του μα την τελευταια στιγμη ενας αλλος στρατιωτης μπηκε στην μεση και δεχτηκε την φρενηρη επιθεση του.Ο αξιωματουχος αρπαξε το κοριτσακι και αρχισε να το τραβαει προς τα εξω ενω και ο αοπλος στρατιωτης επιτεθηκε απο την πισω μερια τον εξαλλο γονιο.Στην αρχη φανηκε να τον συγκρατει αλλα μονο για λιγο, μεχρι να τον παρασυρει στον απεναντι τοιχο και να τον ριξει μεσα στο αναμενο τζακι.Οπως επεσε στη φωτια, τα πολυχρωμα ρουχα του αρπαξαν αμεσως ενω ο πατερας ετρεξε προς την δεσμια κορη του.

Βλεποντας οτι δεν θα τους προλαβαινε πριν βγουν εξω και στην μεγαλυτερη ομαδα στρατιωτων που περιμεναν απεξω,ο πατερας εκανε οτι σκεφτηκε εκεινη την στιγμη,πεταξε το μαχαιρι στην αναμμενη λαμπα πετρελαιου που βρισκοταν πανω απο τον αξιωματουχο ο οποιος αρπαξε αμεσως φωτια, αντι ομως να αφησει την κορη του και να προσπαθησει να βγαλει τα ρουχα του που λαμπαδιασαν , την κρατησε ακομα πιο σφιχτα και εμεινε ακινητος να κοιταει τον δημιο του με μισος.Λιγες ωρες αργοτερα απο το σπιτι δεν ειχε μεινει τιποτα εκτος απο σταχτες και πεσμενα δοκαρια,οσοι ηταν μεσα ειχαν χαθει για παντα.Η οικογενεια με τα δυο παιδια , ενα αγορι και ενα κοριτσι, ειχαν χαθει.

«Το αγορι τι εγινε;»Ρωτησε η Αλεξανδρα.
«Για το αγορι κανεις δεν εμαθε τιποτα».Γυρισε το βλεμμα της απο την αλλη μερια.»Πρεπει να ηταν μεσα στο σπιτι αλλα κανεις δεν το ειδε.Πιθανοτατα να καηκε οσο κοιμοταν σε καποιο αλλο δωματιο.»
«Τραγικη ιστορια».Ψελλισε η κοπελλα.
«Και οι μερες εγιναν εβδομαδες , και οι εβδομαδες εγιναν μηνες.Οι μηνες,αναποφευκτα, χρονια.Μα καποιος δεν ξεχασε ποτε…».Η Νημερια ενευσε προς την πορτα.¨Ο αντρας που ειδες εξω, ηταν αυτος ο πατερας.Και λεω ηταν γιατι τωρα, μετατραπηκε σε κατι αλλο σε κατι πιο σκοτεινο που,η μονη του επιδιωξη και σκοπος ειναι η εκδικηση.»
«Εκδικηση απο ποιον;»
«Οχι απο ποιον.Απο ποιους».

Advertisements