Ο πετρινος γιγαντας μιλησε,αλλα κανεις δεν τον καταλαβε.Επιασε το δεντρο με το δυνατο ροζιασμενο απο τους αιωνες χερι του και το εσφιξε.Ενοιωσε την ζωη μεσα στον κορμο,ενοιωσε το νερο που κυλουσε κατω απο τις ριζες ενοιωσε τα σημαδια απο τον καιρο, τους ανθρωπους και τα πλασματα που ειχαν αφησει σημαδια στην επιφανεια του κορμου του.Ενοιωσε για λιγο ζωντανος.Αυτος που δεν γελασε δεν εκλαψε δεν ποθησε δεν αγαπησε ποτε του,αφου απο πετρα ηταν χωρις συναισθηματα αλλα μονο αναμνησεις.Καποτε ομως ηταν ανθρωπος.Καποτε ειχε και αυτος καρδια μεχρι που την εχασε απο ενα πλασμα μυστηριο και σκοτεινο.Και αφου εχασε την καρδια του εγινε πετρα,οπως και τοσοι αλλοι πετρινοι ανθρωποι γυρω του.Ηταν κοντα του,γυρω του μα ενοιωθε μονος.Οπως και οι υπολοιποι δεν καταλαβαιναν την σημασια της ομαδας,της συντροφιας,της κοινης τους μοιρας.Ηταν πολλοι αλλα ηταν μονοι.Ηταν δυνατοι αλλα δεν ηξεραν πως να χρησιμοποιησουν την δυναμη αυτη.Ζουσαν μονοι και πεθαιναν μονοι χωρις να γνωριζουν την σημασια του διπλανου,του συντροφου,του φιλου.Καρδια δεν ειχαν,δυναμη δεν ηξεραν να την χρησιμοποιησουν ενωμενοι,συναισθηματα δεν ειχαν,ειχαν ξεχασει πολλα.Τι δυστυχισμενα πλασματα που πρεπει να ηταν.

Advertisements