Αλλα μας βρηκαν απροετοιμαστους.Μονοι σε ενα αδειο δασος με την ανασα μας να βγαινει σαν ασπρος καπνος ,να νοιωθουμε το κρυο στο προσωπο μας και να μην μπορουμε να φωναξουμε.Τρια βηματα και αν κανουμε παλι στον ιδιο μερος θα μας βγαλει,εκει που δεν οδηγει πουθενα.Ειναι γιατι εχουμε λαθος οδηγο,λαθος χαρτη και λαθος σκεψη.Η φαντασια ειναι το οπλο μας και η πιστη ο οδηγος μας,με αυτα μπορουμε να φτασουμε παντου,οσο μακρια,απροσιτα,σκοτεινα και αν ειναι.Παντα θα εχουμε τον φανταστικο μας φιλο να μας δινει το χερι, την νεραιδα των παιδικων μας χρονων να μας ψυθιριζει πως τιποτα δεν τελειωσε,τα ονειρα μας δεν πεθαναν αλλα ζουν,ειναι μεσα στο δασος που βρισκομαστε και εμεις, μας περιμενουν, μας φωναζουν, μας δινουν και αλλο χρονο αν χρειαστει,και αλλα χρονια ζωης μεχρι να τα φτασουμε.

Advertisements